vidu ankaŭ la klarigojn
ost|o

ost·o

          Mal·mol·a, fortik·a, kalk+ec·a substanc·o, el kiu konsist·as la skelet·o
          de vertebr·ul·oj: jen est·as li propr·a+korp·e kun karn·o kaj ost·oj;
          por mal·fru·a gast·o rest·as nur ost·o (sen viand·o) ; ĝi far·iĝ·is por
          mi ost·o en la gorĝ·o (grand·a ĝen·aĵ·o) .

ost·a

   1.
          Rilat·a al ost·o: ost·a mal·san·o.

   2.
          Far·it·a el ost·o: ost·a ĵet-kub·o.

   3.
          Hav·ant·a dik·ajn ost·ojn: ost·a vir·o.

ost·ar·o

          Tut·o de la ost·oj de hom·o aŭ best·o: li kun·e kun si·a medicin·a
          il·ar·o kaj libr·ar·o al+vetur·ig·is ankaŭ tiu·n ĉi hom·an ost·ar·on, kiu
          antaŭ·e star·is en li·a kabinet·o apud la skrib·o-tabl·o . {skelet·o}

ĝis·ost·a

          Plen·e penetr·it·a de ide·o, konvikita sen ced·em·o aŭ hezit·o;
          {ĝis·medol·a} : ĝis·ost·aj sen·naci·ul·oj, t.e. hom·oj nun ne
          ekzist·ant·aj ; ĝis·ost·a esperant·ist·o en·ir·as televid·il·--vend·ej·on kaj
          demand·as: Ĉu est·as ĉe Vi kolor·aj televid·il·oj ? {radikal·a^1}

fiŝ-ost·o

          Ost·o de fiŝ·o, oft·e mal·dik·a, fleks·ebl·a kaj pint·a: fiŝ-ost·o
          en·pik·iĝ·is en li·a gorĝ·o .

vang-ost·o

          Ark·a ost·o, kiu form·as la supr·an, el·star·an part·on de vang·o,
          ekster·e vid·ebl·a kiel {puf+vang·et·o} : li fin+fin·e ek·vid·is si·an
          patr·on en kompani·o de ... tri vang+ost·aj vag·ul·oj en ŝir·it·aj
          ĉapel·oj .

   [artikol-versi·o: 1.38 2016/02/12 21:10:19 ]