vidu ankaŭ la klarigojn
ir|i

ir·i

   (ntr)

   1.
          Mov·iĝ·i de iu lok·o al ali·a: ir·i paŝ·e, galop·e, pied·e, ŝip·e,
          ĉeval·e; pied-ir·i, ŝip-ir·i; la ĉeval·o, vetur·il·o, aeroplan·o, river·o
          ir·as rapid·e; ir·i sur la strat·o, sur la mar·o, tra la aer·o,
          laŭ·long·e de la river·o; el intern·e de la fajr·o ir·is tre hel·a lum·o
          .

   2.
          Mov·iĝ·i al iu difin·it·a lok·o aŭ cel·o: ir·i en la urb·on, en la
          lern·ej·on, al la font·o; li ir·ad·is tre oft·e en la teatr·on ; ir·i al
          la patr·o, ĉe la patr·on; ir·i al la kongres·o, al la di-serv·o; ir·i
          hejm·en; kie·n vi ir·as?; ir·i ĉe la kurac·ist·on, ĉe la notari·on; la
          river·o ir·as al la mar·o; ir·i promen·i; ir·i ĉerp·i akv·on; ir·i
          renkont·e al iu; ir·i si·an voj·on; ir·i rekt·e laŭ la voj·o; ir·u laŭ
          la voj·o de la prudent·o ; mult·e irata strat·o; tra la fenestr·o la
          vapor·o ir·as sur la kort·on ; de tie ir·as du ŝose·oj al la haven·o;
          la voj·o ir·as (konduk·as) al la urb·o; la mur·o ir·as (etend·iĝ·as) de
          la dom·o ĝis la lag·o. {pas·i} , {paŝ·i} , {marŝ·i} , {vetur·i} ,
          {rajd·i} , {migr·i} , {vojaĝ·i} .

   3.
          Funkci·i per intern·a mov·o: la horloĝ·o ir·as bon·e laŭ la minut·o; ĉu
          la maŝin·o ir·as?

   4.
          Prosper·e aŭ mal·prosper·e progres·i: kiel ir·as la proces·o, la
          entrepren·o, la komerc·o?; sen mensog·a rekomend·o ne ir·os la vend·o
          ; ĉio glat·e ir·os; la frat·iĝ·ad·o de la hom·ar·o ir·ad·os antaŭ·en ĉiam
          pli kaj pli potenc·e.

ir·o, ir·ad·o

   A.
          Ag·o ir·i:

        1.
                bilet·o por ir·o kaj re·ir·o; far·i long·an ir·ad·on.

        2.
                la ir·ad·o al Budapeŝt·o per river·o est·as ĉarm·a kaj ripoz·ig·a;
                ni ne hav·as la ebl·on analiz·i tie ĉi tiu·n ir·on de la pens·oj
                ; la ir·o de la okaz·int·aĵ·oj en la mond·o.

        3.
                bon·a ir·ad·o de maŝin·o; ig·i motor·on en ir·ad·on.

        4.
                la ir·ad·o de la societ·o, de la afer·oj, de la negoc·o est·as
                mal·vigl·a.

   B.
          Manier·o, laŭ kiu iu aŭ io mov·iĝ·as: graci·a, mal·pez·a, flirt·ant·a
          ir·ad·o.

ir·ej·o

          Ĉiu ajn lok·o aŭ voj·o, laŭ kiu oni pov·as ir·i: Mi konduk·os la
          blind·ul·ojn laŭ voj·o, kiu·n ili ne kon·as, laŭ ir·ej·oj por ili ne
          kon·at·aj Mi ir·ig·os ili·n ; sur mi·an ir·ej·on Li met·is mal·lum·on ;
          konduk·u mi·n sur ĝust·a ir·ej·o, spit·e mi·ajn insid·ant·ojn ; vi·a kor·o
          ne flank·iĝ·u al ŝi·a voj·o, ne erar·u sur ŝi·a ir·ej·o ; vi·aj amik·oj ĉi
          tie·aj ne est·us ir·int·aj en la ir·ej·on de la koler·eg·o de la
          Etern·ul·o . {pad·o} , {pas·ej·o} , {promen·ej·o} , {koridor·o} ,
          {komunik·ej·o} .

ir·ig·i

   1.
          Far·i, ke iu aŭ io mov·iĝ·u de unu lok·o al ali·a: mi ir·ig·os vi·n sur
          rekt·a voj-strek·o ; ir·ig·i vetur·il·on; la motor·o ir·ig·as la
          aŭtomobil·on.

   2.
          Far·i, ke io funkci·u: ir·ig·i motor·on; la river·o ir·ig·as la
          muel·il·on; mi ne pov·us ir·ig·i tiu·n horloĝ·on.

   3.
          Ebl·ig·i, ke iu aŭ io ir·u: tiu voj·o ir·ig·as al la urb·o.

ir-ebl·a

          Laŭ kiu oni pov·as ir·i: ir-ebl·a voj·o.

ir·il·o

          Long·a stang·o, pro·vizit·a per pied+apog·a hok·o, kiu·n oni uz·as par·e
          por ir·i star·ant·e alt·e super la ter·o kaj por tra·pas·i marĉ·ojn.
          {paŝ-stang·o} , {stilz·o} .

al·ir·i

   (x)

          Mov·iĝ·i por ating·i iu·n aŭ io·n: al·ir·i al la bord·o; al·ir·i la
          bord·on; al·ir·i amik·on por li·n gratul·i; oni pov·as divers+manier·e
          al·ir·i la problem·on; al·ir·ebl·a; David rest·is en la dezert·o en
          ne·al·ir·ebl·a lok·o ; [la unu·a premi·o konsist·as] en liber·a al·ir·o al
          brasik·a ĝarden·o, dir·is la mul·o ; se vi nur vol·us romp·i la
          katen·ojn, per kiu·j vi·aj spirit·oj lig·iĝ·is al tro mal·vast·aj
          koncept·oj, vi ankaŭ pov·us vid·i al·ir·ej·ojn al la ver·o en mult·aj
          afer·oj ; de maten-ruĝ·o ĉiu·j al·ir·ej·oj al Babel est·os zorg·e
          gard·at·aj ; la band·o ŝtel-ir·is el la magazen·o per pord·o, don·ant·a
          al·ir·ej·on al kaj·o . {al·paŝ·i} , {al·proksim·iĝ·i} , {ating·i} ,
          {vizit·i} .

antaŭ·ir·i

   (x)

          Ir·i antaŭ io aŭ iu; {devanc·i} : muzik·ist·ar·o antaŭ·ir·as la
          procesi·on.

antaŭ·en·ir·i

   (ntr)

          Ir·i cel·ant·e antaŭ·en; (f) progres·i: ni dev·as ĉiam antaŭ·en·ir·i ne
          tim·ant·e la mal·help·ojn; antaŭ·en·ir·a metod·o, re·form·ist·o.

ĉirkaŭ·ir·i

   (x)

   1.
          Mov·iĝ·i ĉirkaŭ io aŭ iu, for·mant·e rond·on, kurb·an ferm·it·an lini·on:
          ĉirkaŭ·ir·u la urb·on sep foj·ojn, kaj la pastr·oj son·ig·u per la
          trumpet·oj ; la ter·o ĉirkaŭ·ir·as la sun·on; komenc·is ĉirkaŭ·ir·i
          strang·aj fam·oj . {rond-ir·i ^1.}

   2.
          Far·i kurb·an voj·on ĉirkaŭ io, por ĝi·n evit·i: mi pro sin+gard·ec·o
          far·os unu foj·on ĉirkaŭ·ir·on ĉirkaŭ la dom·o ; li·a arme·o ĉirkaŭ·ir·as
          du or·ajn skarab·ojn, tial ke la ministr·o de l' milit·o est·as
          pastr·o ; Jerobeam ĉirkaŭ+ir·ig·is embusk·on, kiu aper·is mal·antaŭ ili
          ; Di·o konduk·is la popol·on ĉirkaŭ·ir·e, per la voj·o tra la dezert·o,
          al la Ruĝ·a Mar·o ; dogan·oj kaj migr·ad·aj kontrol·oj est·as
          ĉirkaŭ·ir·ebl·aj, se oni sci·as kiel .

   3.
          Sin+sekv·e vizit·i mult·ajn lok·ojn: vi ĉirkaŭ·ir·as mar·on kaj ter·on,
          por varb·i unu prozelit·on ; la inspektor·o rapid·e ĉirkaŭ·ir·is en la
          manĝ·ej·o ; inter la oficir·oj kaj nobel·ul·oj komenc·is ĉirkaŭ·ir·i
          strang·aj fam·oj . {rond-ir·i ^2.}

de·ir·i

   (ntr)

          Ir·i komenc·ant·e de iu lok·o, punkt·o: la aeroplan·o de·ir·is de Rom·o;
          la de·ir-punkt·o de ekskurs·o, de el·pens·aĵ·o.

dis·ir·i

   (ntr)

          Ir·i en divers·ajn flank·ojn: post la fin·o de la kun·ven·o ni tuj
          dis·ir·is; tie la voj·o dis·ir·as en kvar direkt·oj.

ek·ir·i

   (ntr)

          Komenc·i ir·i: don·i la signal·on de la ek·ir·o en vet-kur·ad·o; Mi
          romp·is la baston·ojn de vi·a jug·o kaj ek·ir·ig·is vi·n kun lev·it·a kap·o
          .

el·ir·i

   (x)

   1.
          Ir·i ekster·en el iu lok·o: el·ir·i el la ĉambr·o; el·ir·i renkont·e al
          iu; el·ir·i el vetur·il·o; oni el·ir·is la ĝarden·on ; el la kaldron·o
          el·ir·as vapor·o ; la ĉambr·o, la fenestr·o el·ir·as (rigard·as al,
          don·as vid·on al) sur kort·on^{Z}, sur park·on, sur strat·on; el la
          ĉef·a konstru·o el·ir·as du al·oj; la glav·oj el·ir·is el la ing·oj; kiu
          rab·i el·ir·as, oft·e nud·a re·ven·as ; de post la el·ir·o el la ventr·o
          de mi·a patr·in·o mi est·is gvid·ist·o ; vi memor·u dum la tut·a temp·o
          de vi·a viv·o la tag·on de vi·a el·ir·o el la land·o Egipt·a ; nur por
          tromp-log·i vi·n li ven·is, kaj por ek·kon·i ĉiu·jn vi·ajn el·ir·ojn kaj
          en·ir·ojn, kaj por ek·sci·i ĉio·n, kio·n vi far·as ; la strat·o fin·iĝ·as
          per sen·el·ir·ej·o (voj·o ferm·it·a ĉe unu ekstrem·aĵ·o); el·ir·ant·e el tiu
          princip·o, oni konklud·as, ke...; oni ne vid·as el·ir·on el tiu
          mizer·o; tiu situaci·o est·as ver·e sen·el·ir·a (tiel implik·it·a, ke oni
          ne pov·as el·ir·i el ĝi); El·ir·o (du·a libr·o de Pentateŭko).

   2.
          Aper·i publik·e, {el·paŝ·i} 3, far·i publik·an paŝ·on: la unu·a libr·o
          el·ir·is en lingv·o rus·a; mi est·is ankoraŭ tro jun·a por el·ir·i
          publik·e kun mi·a labor·o; unu cirkonstanc·o ig·is mi·n prokrast·i mi·an
          publik·an el·ir·on kun la lingv·o.

el·ir·ej·o

          Lok·o, tra kiu oni el·ir·as: la el·ir·ej·o est·as dekstr·e post la
          ŝtup·ar·o.

el·ir-voj·o

          Ĉiu ajn metod·o aŭ voj·o, laŭ kiu oni pov·as el·ir·i el situaci·o aŭ
          are·o.

en·ir·i

   (x)

          Ir·i intern·en de iu lok·o: en·ir·i en la ĉambr·on; en·ir·i la ĉambr·on;
          glav·o pend·is en la glav·ing·o ĉe li·a lumb·o kaj facil·e pov·is el·ir·i
          kaj en·ir·i ; vesper·e li pren·is si·an fi·lin·on Lea kaj en+ir·ig·is ŝi·n
          al li, kaj tiu en·ven·is al ŝi ; se li·n traf·os mal·feliĉ·o sur la
          voj·o [...], tiam vi en+ir·ig·os mi·ajn griz·ajn har·ojn kun mal·ĝoj·o en
          Ŝeolon ; ŝi en+ir·ig·is li·n en la dom·on de si·a patr·o ; al·konduk·u
          Aaronon kaj li·ajn fil·ojn al la en·ir·o (= en·ir·ej·o) de la
          tabernakl·o de kun·ven·o ; en·ir·o en la templ·on est·is permes·at·a nur
          al privilegi·ul·oj ; Ilu-ittia, lev·iĝ·int·e ĉe la en·ir·o de la reĝ·o,
          ankaŭ riverenc·is ; en·ir·i (an·iĝ·i) (en) societ·on, komitat·on; en·ir·i
          en ofic·on (ek·okup·i ĝi·n); nur la vort·oj, kiu·j sukces·is en·ir·i (en)
          la ĉiu+tag·an literatur·on pov·as viv·i daŭr·e; en·ir·i facil·e en la
          memor·on; esper·o en·ir·is en ŝi·an kor·on; la raci·o ne en·ir·is ili·an
          cerb·on; la prezid·ant·o ne permes·is al la orator·o en·ir·i tiu·n
          kamp·on; en·ir·i nov·an voj·on, epok·on. {en·iĝ·i} .

el·ir-mal·permes·o

          Eks·teror+dinar·a mal·permes·o al la en·loĝ·ant·oj de urb·o aŭ ali·a
          loĝ-lok·o est·i ekster·dom·e en fiks·it·aj diurn·o-hor·oj (ordinar·e, dum
          la nokt·oj) krom eventual·e laŭ special·a permes·o: la israel·a arme·o
          ankaŭ deklar·is nokt·an el·ir-mal·permes·on en la mal·nov·a distrikt·o de
          la urb·o Nablus .

en·ir·ej·o

          Lok·o, tra kiu oni en·ir·as: la en·ir·ej·o est·is obstrukc·it·a de
          hom-amas·o.

flank-en·ir·i

   (ntr)

          Ir·i flank·en de io aŭ iu: la ĉef·kapitan·o pren·is li·an man·on, kaj,
          flank-en·ir·ant·e, demand·is li·n apart·e .

for·ir·i

   (ntr)

          Ir·i for de iu lok·o: for·ir·i de la urb·o; for·ir·i por liber~temp·o; la
          serv·ant·in·o for·ir·is serĉ·i la kruĉ·on; for·ir·u de hom·o mal·saĝ·a; mi·aj
          ordon·oj ne for·ir·u de vi·aj okul·oj; for·pel·u ili·n kaj for·ir·os
          mal·pac·o; se ne est·us kun mi la Di·o de mi·a patr·o, [...] vi nun
          for+ir·ig·us mi·n kun nenio ; li for+ir·ig·os la kapr·on en la dezert·on
          ; li for+ir·ig·is la hom·ojn, kiu·j al·port·is la donac·ojn .

for·ir·o

          Ag·o de iu for·ir·ant·a.

ĝis·ir·i

          {Ating·i} indik·it·an lok·on per ir·o: Mi ĝis·ir·os sol·a, ‐ ripet·ad·is
          la aten·an·in·o ... ‐ mi ne tim·as hom·ojn ; ŝi ĝis·ir·as angul·on kaj
          turn·as si·n re·en, arog·e kaj fier·e rigard·ant·e ; La plej grav·a
          est·as ‐ ĝis·ir·i, pens·is Jul, nur ĝis·ir·i... .

kun·ir·i

   (ntr)

          Ir·i kun·e; part·o-pren·i: Paŭl·o ne aprob·is kun·pren·i tiu·n, kiu [...]
          ne kun·ir·is en la labor·on .

laŭ·ir·i

   (tr)

          Ir·i laŭ·long·e de io: laŭ·ir·i bord·on, river·on, post·sign·ojn.

mal·antaŭ·en·ir·i

   (ntr)

          Ir·i cel·ant·e mal·antaŭ·en; (f) mal·progres·i: est·as ia+foj·e neces·e
          zigzag·i, halt·i, eĉ mal·antaŭ·en·ir·i .

mal·supr-en·ir·i

   (tr)

          Ir·i ĝis la mal·supr·o de io, aŭ en la direkt·o de la mal·supr·o:
          mal·supr-en·ir·i ŝtup·ar·on, voj·on, dekliv·on; en la profund·on de Ŝeol
          ĝi mal·supr-en·ir·os ; liber·ig·u li·n, ke li ne mal·supr-en·ir·u en la
          tomb·on ; de si·aj ŝip·oj mal·supr-en·ir·os ĉiu·j rem·ist·oj ; unu hom·o
          mal·supr-en·ir·is de Jerusalem al Jeriĥo ; unu pastr·o mal·supr-en·ir·is
          la sam·an voj·on ; Mi mal·supr-en·ir·os, kaj rigard·os, ĉu ili plen·e
          ag·as tiel, kiel est·as la kri·ad·o, kiu ven·is al Mi . {mal·lev·iĝ·i} .

post·ir·i

   (x)

          Ir·i post ^2 io aŭ iu: [la derviŝ·o] du·on+turn·iĝ·as sur la kalkan·oj
          tiel·e, ke li front·as la post·ir·ant·on ; ŝi post·ir·is [la fazan·on]
          tra filik·o kaj vepr·aĵ·o ; mi ir·is do re·en kiel ebl·e plej rapid·e
          kaj post·ir·is li·n sur la mal·dekstr·a flank·o de Václav-placo .
          {sekv·i^1}

preter·ir·i

   (tr)

          Pas·i laŭ·long·e kaj flank·e de io, kaj ĝi·n las·i post si: preter·ir·i
          arb·ar·on; ni preter·ir·is tri vilaĝ·ojn sur·voj·e; li sid·is por
          rigard·i la preter·ir·ant·ojn.

pied-ir·i

   (ntr)

          Ir·i pied·e: David venk·o-pren·is de li mil ĉar·ojn kaj sep mil
          rajd·ant·ojn kaj du*dek mil pied-ir·ant·ojn .

re·ir·i

   (ntr)

   1.
          Ir·i kaj ven·i re·turn·e al la de·ir·a lok·o: ir·a kaj re·ir·a bilet·o.

   2.
          Ir·i de·nov·e, du·a+foj·e: mi re·ir·os al vi la proksim·an semajn·on.

rond-ir·i

   (ntr)

   1.
          Ir·i laŭ rond·a voj·o, laŭ ferm·it·a kurb·o: la montr·il·oj [de la
          mal·nov·a horloĝ·o] rond-ir·ad·is ; dezir·ant·e rond-ir·i ĉirkaŭ
          Montmartro mi tra·pas·is la vilaĝ·on Clignancourt ; la sang·o
          rond-ir·as en la korp·o ; sur unu rand·o de la ĉiel·o est·as ĝi·a
          lev·iĝ·o, kaj ĝi·a rond-ir·o est·as ĝis ali·aj rand·oj ; li rond-ir·as
          ĉirkaŭ ŝi, kiel papili·o ĉirkaŭ lum·il·o. {ĉirkaŭ·ir·i ^1;} {rivolu·i}
          , {orbit·o}

   2.
          Sin+sekv·e vizit·i mult·ajn lok·ojn: Satan·o respond·is al la Etern·ul·o
          [...]: Mi vag·ad·is sur la ter·o kaj rond-ir·ad·is sur ĝi ; ili lern·as
          est·i sen·util·aj, rond-ir·ant·e de dom·o al dom·o ; la histori·o
          komenc·is rond-ir·i (cirkul·i, dis·kon·iĝ·i) de kok·in·ej·o al kok·in·ej·o .
          {ĉirkaŭ·ir·i ^3.}

sen·el·ir·ej·o

   1.
          Lok·o, el kiu oni ne sukces·as el·ir·i: la polic·ist·oj est·is puŝ·it·aj
          en sen·el·ir·ej·on kaj ne pov·is kontraŭ·star·i la manifestaci·ant·ojn .

   2.
          Sen·solv·a problem·o, ne·eskap·ebl·a mal·bon·a situaci·o: la situaci·o, en
          kiu ni ambaŭ trov·iĝ·as, est·as ver·a sen·el·ir·ej·o .

   {saks-trat·o}

sub·ir·i

   (x)

   1.
          Ir·i sub io·n: sub·ir·i tegment·on, branĉ·ar·on;

   2.
          Ir·i sub la horizont·on: la sun·o sub·ir·is sub la akv·on ; en tiu
          tag·o [...] Mi sub·ir·ig·os la sun·on en tag-mez·o ; en la purpur·aj
          radi·oj de la sub·ir·ant·a sun·o la princ·o simil·is di·on ; pun·u mi·n
          Di·o, se mi antaŭ la sun-sub·ir·o gust·um·os pan·on aŭ io·n ajn ; de la
          sun-lev·iĝ·ej·o ĝis la sun-sub·ir·ej·o Mi·a nom·o est·os grand·a inter la
          naci·oj .

supr·en~ir·i

   (tr)

          Ir·i ĝis la supr·o de io, aŭ en la direkt·o de la supr·o: supr·en~ir·i
          ŝtup·ar·on, etaĝ·on; ĉar vi supr·en~ir·is sur la lit·on de vi·a patr·o,
          tiam vi mal·honor·is mi·an lit·on per la supr·en~ir·o ; ne supr·en~ir·u
          per ŝtup·oj al Mi·a altar·o . {lev·iĝ·i} .

sur·ir·i

   (tr)

          Ir·i alt·en sur io·n: sur·ir·i tegment·on, ŝtup·ar·on, arb·on, mont·on
          {grimp·i} .

ŝip-ir·i

          Ir·i, vetur·i per ŝip·o: ni ŝip-ir·is de Filip·i [...] kaj al·ven·is
          [...] en Tro·as post kvin tag·oj . {ŝip·i.}

ŝtel-ir·i

   (ntr)

          Ir·i kaŝ·e kaj sekret·e, kvazaŭ ŝtel·ist·o: kiam la ali·aj ir·is al la
          foir·o aŭ danc·ad·o aŭ sankt·a procesi·o, mi ŝtel-ir·is en ĉi tiu·n
          ne·gast+am·an inter·mont·on ; la band·o ŝtel-ir·is el la magazen·o ; la
          atak·ant·oj ŝtel-ir·is al la rempar·o.
          Rim.: La uz·o de la esprim·o _si·n ŝtel·i_ en la senc·o de _ŝtel-ir·i_
          est·as evit·ind·a, ĉar dub·a+senc·a.

tra·ir·i

   (tr)

   1.
          Ir·i trae de io, de unu flank·o al ali·a: oni dev·as tra·ir·i kort·on
          por en·ir·i en la dom·on; tra·ir·i naĝ·ant·e la river·on; tra·ir·ebl·a
          torent·o; ne·tra·ir·ebl·a dezert·o; li el·fos·is al si long·an tra·ir·ej·on
          tra la ter·o de si·a loĝ·ej·o ĝis ŝi·a ; ĉio·n, kio pov·as ir·i en
          fajr·on, tra+ir·ig·u tra fajr·o, kaj ĝi est·os pur·a .

   2.
          (p.p. {geometri·a figur·o} , rilat·e al ali·a) {Sekc·i} kaj eventual·e
          {inkluziv·i} ĝi·n: mez-ort·ant·o de strek·o est·as ort·ant·o, tra·ir·ant·a
          la mez·on de la strek·o; eben·o tra·ir·ant·a ĉef·cirkl·on de sfer·o
          tra·ir·as ankaŭ la centr·on de la sfer·o; konus·o est·as nask·it·a de
          rekt·o, kiu mov·iĝ·as tra·ir·ant·e fiks·an punkt·on kaj fiks·an kurb·on.

trans·ir·i

   (tr)

   1.
          Mov·iĝ·i trans·en de io, pli mal·proksim·en ol io: la vagon·ar·o ĵus
          trans·ir·is la lim·on de la regn·o; ili [...] okup·is la trans·ir·ej·on
          de Jordan, konduk·ant·an al Moab, kaj permes·is al neniu trans·ir·i ;
          mi trans·ir·is la Rubikon·on (rezign·is pri la ebl·o re·ir·i); li·a
          sen·brid·ec·o trans·ir·as ĉiu·jn lim·ojn (est·as ja tro·a, tut·e ne
          toler·ebl·a).

   2.
          Metafor·e trans·lok·iĝ·i, p.p. abstrakt·aĵ·oj, kiu·jn oni sam·ig·as al
          konkret·aj objekt·oj: mult·aj Volapükistoj mal·kaŝ·e trans·ir·is al
          Esperant·o; super la okaz·int·aj fakt·oj ni pov·us silent·e trans·ir·i
          al la tag-ord·o ; la hered·aĵ·o trans·ir·is en fremd·ajn man·ojn; ŝi·a
          am·o trans·ir·is al la konkur·ant·o.

   3.
          Iĝ·i en ali·an stat·on, ŝanĝ·iĝ·i: trans·ir·i de ĝoj·' al dolor·o; subit·e
          li·a voĉ·o trans·ir·is en rapid·em·an ton·on, en mal·klar·an mur-mar·ad·on;
          la tut·a land·o trans·ir·is en posed·on de l' venk·int·o, sub la prus·an
          re·gad·on.

trans·ir·a

   1.
          Ne·daŭr·a, pas·a, provizor·a, transit·a.

   2.
          {Transitiv·a} .

voj-ir·i

          Ir·ad·i pied·e al mal·proksim·a cel·o: se iu est·os en mal·proksim·a
          voj-ir·o, tamen li far·u Pask·on al la Etern·ul·o ; krom tio li far·is
          sufiĉ·e grand·an voj-ir·on flank·en, ĉar li vol·is antaŭ·e est·i en
          Fjaltring ; ni voj-ir·as al tiu lok·o, pri kiu la Etern·ul·o dir·is:
          Ĝi·n Mi don·os al vi ; ili ek·voj-ir·is for de la mont·o de la
          Etern·ul·o voj·on de tri tag·oj ; la Etern·ul·o voj+ir·ig·is vi·n, kaj
          dir·is: ir·u kaj eksterm·u la pek·ul·ojn ; la voj·oj sen·hom·iĝ·is,
          voj-ir·ant·o jam ne pas·as .

   [artikol-versi·o: 1.85 2018/03/02 00:10:34 ]