vidu ankaŭ la klarigojn
hav|i

hav·i

   (tr)

   1.
          Port·i: hav·i baston·on ĉe la man·o kaj ĉapel·on sur la kap·o; arb·o
          hav·ant·a foli·ojn, frukt·ojn.

   2.
          Posed·i, dispon·i io·n kiel propr·aĵ·on: hav·i dom·on, mon·on, lit·on,
          ĉambr·on, ĉeval·on, riĉ·aĵ·ojn; hav·i pan·on freŝ·an, plum·on por
          skrib·i; ne rifuz·u al vi·a proksim·ul·o, se vi hav·as (tio·n, kio·n li
          bezon·as) ĉe vi; vi ne hav·os per kio pag·i ; hav·i (ricev·i) io·n de
          iu; hav·i io·n dir·ot·an, io·n por dir·i; hav·i respond·on tut·e pret·an.

   3.
          Posed·i, prezent·i ia·n konkret·an karakteriz·aĵ·on, ia·n propr·an
          aspekt·on: hav·i barb·on, dik·an korp·on, ĉiu·jn dent·ojn; dom·o hav·ant·a
          tri etaĝ·ojn; Pariz·o hav·as bel·ajn monument·ojn; tiu libr·o hav·as
          ses*dek paĝ·ojn ; la diamant·o hav·as bel·an bril·on ; hav·i romp·it·an
          brak·on, la man·ojn mal·pur·aj(n); hav·i fort·an fundament·on; park·o
          hav·ant·a mur·on.

   4.
          Posed·i apart·an abstrakt·an ec·on; est·i ...a; est·i en ia stat·o;
          spert·i iu·n sent·on: ne ĉiu·j hom·oj hav·as egal·an karakter·on; hav·i
          afabl·ec·on, kapabl·on, ind·on, merit·on, mank·on, saĝ·an spirit·on,
          bon·an apetit·on; hav·i ĝoj·on, ĉagren·on, esper·on, mal·am·on, febr·on,
          kap-dolor·on, bon·an intenc·on, tim·on, hont·on, la fort·on far·i; hav·u
          fid·on!; hav·i tri*dek jar·ojn; hav·u ĝoj·on de la edz-in·o ; tabl·o
          hav·ant·a unu metr·on da long·o; tiu vort·o hav·as signif·on de mezur·o
          ; ni·a kongres·o hav·as nenio·n komun·an kun afer·oj politik·aj .

   5.
          Est·i en inter·rilat·o, en kun·est·ad·o kun: hav·i patr·on, du fil·ojn,
          serv·ist·ojn, gast·ojn, kamarad·on, estr·on; hav·i iu·n kiel amik·on.

   6.
          Ĝeneral·e inter·rilat·i kun io: kiu·n dat·on ni hav·as hodiaŭ?; kia·n
          veter·on ni hav·as hodiaŭ?; hav·i proces·on kun iu; hav·i plen·um·ot·ajn
          dev·ojn; hav·i mult·e da amik·oj; hav·i sufiĉ·e por trink·i.

hav·aĵ·o, hav·o

          Tio, kio·n oni posed·as: li mal·ŝpar·is grand·an part·on de si·a
          hav()o; hav·o, kiu·n vi rab·is de mal·riĉ·ul·oj, est·as en vi·aj dom·oj
          ; pri hav·o najbar·a oni est·as mal·avar·a.

hav·ebl·a

          Kiu·n oni pov·as iel hav·i, dispon·ebl·a, uz-pret·a: ĉiu·j menci·it·aj
          publik·aĵ·oj est·as ankoraŭ hav·ebl·aj .

hav·em·a

          Tre dezir·ant·a hav·i, {avid·a} ; ĉi knab·o far·os ĉio·n, kio·n tiu
          hav·em·a vir·in·o vol·as ke li far·u .

hav·ig·i

          Help·i al iu, por ke li ricev·u aŭ ating·u io·n, al·port·i, don·i,
          liver·i: hav·ig·i al infan·o bel·ajn bild·ojn; hav·ig·i al iu situaci·on,
          konfid·on; hav·ig·i al si mon·on, plezur·on.

en·hav·i

   (tr)

   1.
          Hav·i en si: tiu vort·ar·o en·hav·as ĉiu·jn komun·e uz·at·ajn vort·ojn;
          mi·a ĵurnal·o en·hav·is artikol·on pri Esperant·o; la vilaĝ·o en·hav·as
          kvin*dek dom·ojn; la palac·o en·hav·as (en·ten·as) trezor·ojn de art·o;
          la pra·a hind+eŭrop·a naci·o kred·ebl·e en·hav·is ras·ojn divers·ajn.
          {ampleks·i} , {en·ferm·i} , {en·kalkul·i} , {en·ten·i} , {en·volv·i}

   2.
          (pri {ar·o} ) Hav·i en si kiel {element·on } : la mal·plen·a ar·o
          en·hav·as neniu·n element·on; la ar·o de natur·aj entjer·oj ne en·hav·as
          ĉiu·jn diferenc·ojn de du ajn·aj element·oj de ĝi. {aparten·i} ,
          {inkluziv·i.}

en·hav·o

          Tio, kio est·as en·hav·at·a: la en·hav·o ne pov·as est·i pli ampleks·a ol
          la en·hav·ant·aĵ·o; tabel·o de en·hav·o, en·hav-tabel·o.

en+hav·ec·o

          Kvant·o, kiu·n en·hav·as aŭ pov·as en·hav·i io: en+hav·ec·o de botel·o, de
          ŝip·o. {kapacit·o}

for·hav·i

          Ne posed·i kaj ne bezon·i: oni pov·as for·hav·i li·n.

mal·hav·i

   (tr)

          Ne posed·i io·n bezon·at·an, kies mank·o pov·as sufer·ig·i: tiu·n
          vort·ar·on neniu·n praktik·a esperant·ist·o pov·as mal·hav·i; la franĝ·oj,
          kiu·jn mal·hav·is la tro·simpl·a, tro·sobr·a, pur·eg·a, blank·a bluz·o,
          ŝajn·is sving-pend·i ĉe la lang·o de la [lisp·ant·a] vir·in·o ; li
          rest·is ĉe la opini·o, ke li pov·as perfekt·e mal·hav·i vir·in·on .

ne·hav·i

   (tr)

          Ne hav·i.
          Rim.: Uz·at·a en deriv·aĵ·oj: ne·hav·o, ne·hav·ad·o, pro ne·hav·ad·o de
          (mank·e de), , ne·hav·ant·o.

ne·mal·hav·ebl·a

          Treege bezon·at·a, {nepr·a} , {ne·mank·ig·ebl·a} : ili est·as
          ne·mal·hav·ebl·aj por la bon·a funkci·ad·o de la soci·o .

sen·hav·ul·o

          Hom·o sen hav·o, {mizer·ul·o} : ŝi·a vizaĝ·o ne est·is tiel pal·a kaj
          mal·dik·a kiel ĉe la pli·mult·aj el la sen·hav·ul·oj .

sen·en·hav·a

          Mal·plen·a (plej oft·e figur+senc·e), mal·grav·a, sen·senc·a, vant·a:
          sen·en·hav·a diskut·o, argument·o; oft·e de kaŭz·o sen·en·hav·a ven·as
          efik·o plej grav·a; kial do vi parol·as sen·en·hav·aĵ·on ?. {fantazi·a}
          , {sen·signif·a} , {vant·a}

sen·hav·ig·i

          Sen·ig·i iu·n de li·a hav·o. {el·suĉ·i} , {mal·riĉ·ig·i} , {per·dig·i} ,
          {ruin·ig·i} , {sen·mon·ig·i}

sen·hav·iĝ·i

          Perd·i si·an hav·on: pro tiu terur·a brul·eg·o li tut·e sen·hav·iĝ·is.
          {ruin·iĝ·i}

sur·hav·i

   (tr)

   1.
          Hav·i, port·i sur si: la kovert·o sur·hav·is mult·ajn poŝt-mark·ojn; ni·a
          dom·o sur·hav·as ardez·an tegment·on.

   2.
          Hav·i kiel vest·on; {port·i^1.b} : la unu-sol·an ring·on, kiu·n
          Krasomila sur·hav·is, ŝi ofer·is por la viv-ten·ad·o . {de·met·i^2} ,
          {sur·met·i^2} .

bon+hav·a

          Posed·ant·a sufiĉ·an hav·on; pov·ant·a viv·i komfort·e.

bon~hav·o

   1.
          Ec·o de iu bon+hav·a.

   2.
          Dispon·ebl·a hav·aĵ·o ĉe kont·o aŭ bilanc·o.

   Rim.: _Hav·a_ est·as oft·e uz·at·a kiel sufiks·o, kun la senc·o _hav·ant·a,
   pro·vizit·a per_: flug·il+hav·a, mon+hav·a; ŝton+hav·a voj·o; sabl·o-hav·a grund·o.
   Vid·u: {kun B) 1} , {plen·a} , {riĉ·a} , {-oz} . [artikol-versi·o: 1.50
   2018/05/24 08:10:15 ]